Рубрика: Ստեղծագործում եմ

Մամփրե արքա

Ես երբ ավարտեցի <<Մամփրե  արքա>> գիրքը, ինձ շատ դուր եկավ, երբ տեր Հարությունը  պաստառ պատրաստեց Հնդու աշխարհի ի հայի համար, որպեսզի բոլոր մարդիկ իմանան, որ հայերը միշտ էլ կան ու միշտ էլ լինելու են: Ամենաշատը դուր եկավ առաջին մասը, որովհետև վարժապեստ Տեր Հարությունը իր աշակերտներին ա,բ,գ,դ,ե,զ այդպես չէր սովորեցնում,  այլ այպես.

-Այբ բեն գիմ,

Ել հովակիմ,

Դա եչ զա,

Լծիր եզան և այլն:

Բայց ինձ դուր չեկավ, երբ թոռնուհին իր եղբորը հարվածելով շուտ ասելուկի  պես էր սովորեցնում այբուբենը:  Այ այսպես

-Աբգդեզէըթժ և այլն:

 

Մ.Գ կենսագրություն

Մուշեղ Գալշոյանը ծնվել է ու մեծացել Հայաստանի Թալինի շրջանում, բայց նրա մեջ մինչև կյանքի վերջը շատ ուժեղ մնաց սասունցի լինելու գիտակցությունը։ Մ.Գ ծնվել է 1933 թ. դեկտմբերի 13-ին: Վախճանվել է հոկտեմբերի 15- ին 47 տարեկանում, բայց եթե նա կենդանի լիներ նա հիմա  նա կլիներ 83 տարեկան:

Рубрика: English, Uncategorized

The Little Match Girl

It was very, very cold. It snowed and it grew dark. It was the last evening of the year, New Year’s Eve. In the cold and dark a poor little girl, with bare head and bare feet, was walking through the streets. When she left her own house she certainly had had slippers on, but what could they do? They were very big slippers, and her mother had used them till then, so big were they. The little maid lost them as she slipped across the road, where two carriages were rattling by terribly fast. One slipper was not to be found again, and a boy ran away with the other. He said he could use it for a cradle when he had children of his own.

So now the little girl went with her little naked feet, which were quite red and blue with the cold. In an old apron she carried a number of matches, and a bundle of them in her hand. No one had bought anything of her all day — no one had given her a copper. Hungry and cold she went, and drew herself together, poor little thing! The snowflakes fell on her long yellow hair, which curled prettily over her neck — but she did not think of that now. In all the windows lights were shining, and there was a glorious smell of roast goose out there in the street — it was no doubt New Year’s Eve. Yes, she thought of that!

In a corner formed by two houses, one of which was a little farther from the street than the other, she sat down and crept close. She had drawn up her little feet, but she was still colder, and she did not dare to go home, for she had sold no matches, and she had not a single cent. Her father would beat her, and besides, it was cold at home, for they had nothing over the them but a roof through which the wind whistled, though straw and rags stopped the largest holes.