Рубрика: Uncategorized

ԲՆագիտություն

-5 նեղուց- նշել, թե որ ջրային տարածքներն են իրար միացնում

Դարդանել-նեղուցը միացնում է Էգեյան ծովը  Մարմարա ծովի հետ

Բոսֆոր-Սև ծովը ՄԱրամարա ծովի հետ

Մագելանի նեղուց-Ատլանտյան օվկիանոս և Խաղաղ օվկիանոս

Դրեյքի-հարավային օվկիանոսի ջրերը

Բերինգի նեղուց-Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի միջև

-5 ծովածոց — նշել ,թե որ մայրցամաքին են պատկանում

Ալյանկայի ծովածոց Ամերիկա

Շարկ ծովածոց Ավստրալիա Հնդկական օվկիանոսների ծոցերից

Օմանի ծոց ասիա աշխարհամաս

Рубрика: Uncategorized

ՀԱՅ ԵՐԳԻ ՄԵԾԵՐԸ․ Կոմիտաս

Ամեն անգամ, որ լսում եմ այս անունը, իմ առջև պատկերանում են մեր անզուգական լեռներն ու մաքուր աղբյուրները, նրանց պաղպաջուն ջրերը։ Այդ ջրերի պես հստակ ու պայծառ է Կոմիտասի երաժշտու­թյունը, որի ակունքները հայ ժողովրդի հոգու խորքերում են։ Կոմիտասը մեր երաժշտության հոգևոր հայրն է։

Արամ Խաչատրյան

…1881 թվականն էր: Էջմիածնի Մայր տաճարի Վեհարանում, կաթողիկոսի դիմաց, կանգնած է թախծոտ ու խելացի աչքերով մի տղա: Ասում են, որ նա որբ է, նրան բերել են թուրքական հեռավոր հայաշատ քաղաքից’ Գևորգյան ճեմա­րան ընդունելու հույսով: Բայց. բոլոր հարցերին նա պատասխանում է թուր- քերեն: Կաթողիկոսը չգիտե ինչ անել:

Ամեն ինչ փոխվում է, երբ տղան սկսում է երգել: Նրա զրնգուն, հիասքանչ ձայնը ստիպում է բոլոր ներկաներին հուզվել:

Կաթողիկոսի աչքերից արցունք է կաթում: Եվ տղան՝ Սողոմոն Սողոմոնյանը, դառնում է Էջմիածնի հոգևոր ճեմարանի սան: Դառնալով հոգևորական՝ Սողոմոնը ստանում է 7-րդ դարի բանաստեղծ ու երաժիշտ Կոմիտաս կաթողիկոսի անունը: Իսկ 1895 թ. դառնում է վարդապետ և այնուհետև կոչվում Կոմիտաս վարդապետ:

Կոմիտասը՝ Սողոմոն Գևորգի Սողոմոնյանը, ծնվել է 1869 թ. սեպտեմբերի 26-ին Անատոլիայի (Թու րքիա) Կուտինա (Քյոթահիա) քաղաքում: Նրա նախնիներն այդ քաղաք էին եկել պատմական Հայաստանի Գողթնգավառից։

Հետաքրքրական է, որ ծագումով այդ նույն գավառից էին նաև հայ մեծ երգահան Ա. Խաչատրյանի նախնիները։ Կոմիտասի հայրը’ Գևորգ Սողոմոնյանը, կոշկակար էր, միևնույն ժամանակ երգեր էր հորինում և օժտված էր գեղեցիկ ձայնով։ Երաժշտական վառ ունակություններով աչքի էր ընկնում նաև մայրը:

Յոթ տարեկանում Կոմիտասն ընդունվեց տեղի չորսդասյա դպրոցը, որն ավարտելուց հետո հայրը նրան ուղարկեց ուսումը շարունակելու։ Սակայն Կոմիտասին չհաջողվեց ուսումն ավարտել, և չորս ամիս անց նա տուն վերադարձավ բոլորովին որբացած. վախճանվել էր հայրը, իսկ Սողոմոնն ընդամենը 11 տարեկան էր․․․

Հայ երաժշտության պատմության մեջ Կոմիտասի վաստակն անգնահատելի է: Այն կարելի է համեմատել միայն Մեսրոպ Մաշտոցի գործի հետ։ Եթե Մաշտոցի շնորհիվ հայ ժողովուրդն ունեցավ սեփական գիր ու գրականություն, ապա Կոմիտասի շնորհիվ նա վերագտավ իր սեփական երգն ու երաժշտությունը: Լինելով հանճարեղ արվեստագետ’ նա կարողացավ ողջ աշխարհին ապացուցել, որ հայն ունի ինքնուրույն երաժշտություն: Եվ այդ երաժշտությունը մաքուր է ու զուլալ, ինչպես մեր լեռներից բխող աղբյուրներն ու գետերը, հստակ է ու շիտակ, ինչպես մեր լեռները:

Կոմիտասի մեծագույն ծառայությունն այն էր, որ նա հավաքեց և ուսումնասիրեց շուրջ չորս հազար ժողովրդական երգ, խմբագ­րեց, մշակեց ու հղկեց դրանք և վերադարձրեց ժողովրդին։ Լսելով «Ծիրանի ծառը», «Կռունկը», «Կալի երգը» և ժողովրդական այլ եր­գերի կոմիտասյան մշակումները’ մենք կարող ենք պատկերացնել, թե ինչպիսի վարպետությամբ է դա կատարել Կոմիտասը։

Կոմիտասի աճյունը ամփոփված է Երևանում՝ նրա անունը կրող զբոսայգում՝ պանթեոնում։

Կոմիտասի անունն է կրում նաև Երևանի պետական կոնսեր­վատորիան, մեր մայրաքաղաքի գլխավոր պողոտաներից մեկը, բազմաթիվ երաժշտական խմբեր հայրենիքում և սփյուռքում։

Рубрика: Ռուսերեն

«Говорящая Рыба»

Было ли, не было — жил один бедняк. Пошел этот бедняк к рыбаку и нанялся в работники. За день он зарабатывал по несколько рыб, приносил их домой — на это они с женой и жили.

Однажды рыбак поймал красивую рыбку, велел работнику ее беречь, а сам опять полез в воду. Сидит работник на берегу, смотрит на красивую рыбку и думает: “Господи боже, ведь рыба — тоже живое существо! Ведь есть же у нее, как и у нас, родители, друзья, смекает же она что-нибудь, чувствует и радость и горе…”

Не успел подумать это, как рыбка заговорила человеческим голосом:

— Послушай, братец-человек! Играла я с подругами в волнах реки, от радости забылась и попала в рыбачьи сети. Теперь, наверно, родители ищут меня, плачут, а подружки опечалились. И сама я, видишь, как мучаюсь — задыхаюсь без воды. Хочется мне опять в реку, хочется играть в холодных прозрачных струях.

Уж так хочется, так хочется!.. Сжалься надо мной, брось меня в воду!

Тихо, еле слышно говорила рыб—ка, с трудом раскрывала пересохший рот.

Работнику стало жаль рыбку, взял он да и бросил ее в реку.

— Плыви, красавица-рыбка! Пускай не плачут больше твои родители. Пускай не печалятся твои подружки. Плавай, живи, радуйся вместе с ними!