Առյուծը և աղվեսը

Աշխարհաբար

Առյուծը մի կորյուն ծնավ և կենդանիներին հավաքեցին տեսնելու և ուրախանալու: Ամբոխի հետ նաև գալիս է աղվեսը և ցուցադրաբար նախատում է  բարձր ձայնով  առյուծին.

— Դա է քո հնարավորությունը, որ մի կորյուն ես ծնում այլ ոչ թե շատ:

Առյուծը հանգիստ պատասխանեց և ասաց.

— Այո ես մեկն եմ ծնում մեկ կորյուն, բայց ոչ թե քեզ նման աղվես

Реклама

Կտակ վասն գանձի մասին

Գրաբար

Իմաստասէր ոմն աղքատ ունէր ծոյլ որդիս եւ ի ժամ մահուն կոչեաց զորդիսն եւ ասէ.

— Ո՛վ որդեակք, բազում գանձ կայ պահեալ ի հարցն իմոց յայգին մեր, իսկ զտեղին ոչ ցուցանեմ ձեզ, այլ որ աշխատի ևւ խորագոյն փորէ, նա գտանէ զգանձն:

Եւ յետ մահուն հօրն, սկսան որդիքն ջանալ մեծաւ աշխատութեամբ եւ խորագոյն վարէին, եւ ամէն մէկ իւրն ջանայր, զի ինքն գտցէ զգանձն:

Եւ սկսաւ այգին աճիլ եւ զօրանալ եւ ետ բազում պտուղ եւ ելից զնոսա գանձիւ:

 

Աշխարհաբար

Մի իմաստուն ծեր մարդ ուներ ծույլ որդիներ և մահվան ժամանակ կանչեց իր որդիներին և ասաց.

— Իմ որդիներ, բազում գանձեր կան այս այգում, բայց տեղը ձեզ ցույց չեմ տա, այլ ով աշխատի նա էլ կգտնի գանձը:

Հոր մահից հետո ջանասիրաբար աշխատում էին  և խորագույն վարում էին, յուրաքանչյուրը փորձում էր ավելի լավ փորել, որ ինքը գտնի գանձը:Եվ այգին սկսեց ծաղկել և զորանալ տվեց  բազում բերք և նրանց համար դարձավ գանձ:

Որսորդն եւ կաքաւն

Որսորդն եւ կաքաւն

Գրաբար

Որսորդն կալաւ կաքաւ մի եւ կամէր զենուլ: Եւ ասէ կաքաւն.

— Մի՛ սպանանէր զիս, զի ես խաբեցից զբազում կաքաւս ու ածից յականատս քո:

Եւ ասէ որսորդն.

— Այժմ ստուգիւ մեռցիս ի ձեռաց իմոց, զի զսիրելիս եւ զազգականս քո մատնես ի մահ:

 

Աշխարհաբար

Որսորդը բռնեց մի կաքավ և ցանկանում էր  մորթել:

— Մի սպանիր ի՛նձ , թող ես խաբեմ  շատ կաքավներ  և բերեմ լցնեմ քո թակարդը:

Որսոդը պատասխանեց.

— Այժմ հաստատ մկեռնես իմ ձեռքով, քանի որ դու ուզում ես քո սիրելիներին խաբել և մատնել:

 

Առակի մեկնաբանություն

Առակի ասելիքը ես հասկանում եմ այսպես: Պետք չէ, որ դու լինես խաբեբա, խորամանկ առակի մեջ կաքավը ուզում էր իր սիրելիներին մատնել, միայն թե ինքը չմահանա:

Արծիւն  եւ նետ

Արծիւն  եւ նետ

Գրաբար

Արծիւն երթայր յերկինս, եւ հարին զնա նետիւ: Եւ նա զարմացաւ, թէ ո՞վ զայս արար: Հայեցաւ եւ ետես զնետն` զփետուրն իւր եւ ասէ.
— Վա՛յ ինձ, զի յինէն է պատճառ սպանման իմոյ:

 

Աշխարհաբար

Արծիվը ճախրում էր երկնքում երբ նրան նետով խոցեցին: և Նա զարմացավ  թե ով է դա արել: Նայեց և տեսավ, որ նետը իր փետուրից է  և ասաց.

—  Վայ ինձ, որ իմ մահը ինձնից եկավ: